Home

Mijn hele huisraad in een rood gehuurd Bo-rent busje en een aftandse donkerblauwe Saab. Happy hardcore uit de boxen op de vroege zondagochtend. Om het verkeer in de immer drukke Pijp voor te blijven hebben we besloten dit klusje in alle vroegte te klaren. Bas, Joost en ondergetekende kan je rekenen tot een clubje ervaren verhuizers. Alleen ik heb er in Amsterdam al zes voor mijn rekening genomen, anderen verhuizen niet mee gerekend. Het is een kwestie van beuken, koffie drinken, muziek aan en vooral blijven lachen. Met een claxon, het volume vol open en een proleterig armpje uit het raam geef ik op deze heerlijke zondag het sein voor vertrek.  ‘Let me take you to the promised land. you and I, together we stand. let me guide you to tomorrow. let me free you from the sorrow. ’

Het is een dag om ongegeneerd de bouwvakker uit te hangen, deze rol spelen we dus ook met verve. De drie ongelofelijk steile trappen maken het verhuizen er niet gemakkelijker op. We blijken een goed op elkaar ingespeeld trio #nohomo. We voelen elkaar goed aan en de vaart zit erin. ‘met die bank hebben we geen rekening gehouden’  hoor ik als de bank in het trapgat blijft hangen en we een gipsen wandje doorboren. ‘wil je me kussen?!’schalt er als wij over straat lopen te zeulen met kussen en er een ongelofelijk lekker wijf voorbij loopt. Beter valt de dag niet te typeren, hard werken, veel lachen en voor 12:00 kan ik de heren op een biertje trakteren in het raam dat prachtig uitzicht verschaft over de Ceintuurbaan. De zon schijnt door een van de drie gigantische ramen die het appartement rijk is. Ik ben trots.

Het probleem met verhuizen is altijd dat de nasleep altijd langer is dan beoogd. Met het raam op een kier kom ik op adem in het zelfmoordhok. De overdadige lichtinval en de lege muren vormen een surreëel beeld. Buiten laad ik het busje vol met afval, alleen. Dit wilde ik in mijn eentje doen, een periode afsluiten. En wat voor een periode. In de oude draagbare stereo vond ik een bandje. Thunderdome XXII. Voor voorbijgangers moet een in het oog springend beeld zijn geweest op de vroege maandagmorgen. Een leeg verlaten appartement dat als klankkast fungeer voor oorverdovende hardcore waaronder ik opruim. Mijn verleden wegruim. ‘Oh xtc you. you got what i need. to make me feel allright. to make me feel allright.’

Tramlijn drie brengt me vanaf het Haarlemmerplein terug naar de Pijp. Ik nestel me achterin de tram in een van de zitjes die net even iets te krap zijn. Ze hebben iets weg van de sprinter die me altijd naar station Sassenheim brengt terug naar mijn verleden. Het krappe zitje doet me nu meer dan ooit realiseren wat ik achter me laat, het hoofdstuk Haarlemmerplein. De plek waar ik de kras op mijn plaat onderdeel liet worden van de muziek. Waar ik me vereenzelvigde met mijn verleden. De trage stroom van gedachten in mijn hoofd roepen herinneringen op aan de depressieve periode in mijn leven. Het wegzinken in gedachten, in de golven van je gedachtes. De golven waarin ik wilde verdrinken, want boven wachtte de bedompte wereld. Alleen deze keer wil ik wakker worden, boven komen want het uitzicht is prachtig. Ik laat het achter me, de plek die me zoveel gaf. Waar ik nooit meer terug naar toe wil.

Shadow

‘As he faced the sun, he cast no shadow’

In de laatste twee weken van Mei ontwikkelen Marleen en ik een heerlijk stramien. Ongedwongen decadentie in de marge. We doen wat we willen zonder enige vorm van schaamte. Ontbijten met spareribs, een lunch van Popcorn, advocaat voor het slapengaan wordt onze trademark. Pagina’s lang leest ze aan me voor omdat ik zo geniet van haar stem. Minutenlang kan ze in stilte naar me kijken als ik geconcentreerd ergens mee bezig ben. En stapje voor stapje leren we samen te realiseren dat wij hebben niet vluchtig is maar duurzaam. Langzaam krijg ik controle over een intens gelukkig leven. Het voelt nog onwennig, zo’n beloning zonder een aanwijsbare strijd. Zomaar ineens in je schoot geworpen. Stap voor stap begin ik te herkennen dat dit de beloning is van iets groters. Een oeuvreprijs voor het kiezen van mijn eigen weg.

De dagen met haar vallen samen in een verliefd gelukzalig geheel. Maar dit is dieper er vormt zich een driehoek van liefde, houden van en ongekende geilheid. Maar de kern ligt in ons. In ons samen en ons individueel. Het herkennen van karakter, ware authenticiteit, loyaliteit en pure gelijkheid. Non-verbaal een blik in de ogen is genoeg. Karakter op het eerste gezicht. Het is het intens gelukkige en ongrijpbare in de fase waarin ik nu leef. Het herkennen van ware gelijkheid, in keuzes, beslissingen, in het leven. Iemand die jouw leven leeft, al jaren, zonder dat je er bewust van bent. Het is haast ongrijpbaar, ontastbaar maar raakt me tot in mijn diepste ik. Iemand die je niet alleen begrijpt maar ook voelt. Iemand die jij ook voelt. Waar het voor ons al moeilijk te vatten is ben ik gestopt het te proberen uit te leggen aan andere. Dit begrijpen alleen wij, en dat zelfs met moeite. En juist dat maakt het zo uniek, dit hoeven anderen ook niet te kunnen bevatten. We zijn de personificatie van ‘underground love’. Our own little best kept secret. Dat is maar voor weinigen weggelegd. In het unieke zit de kracht verscholen.

Wat me intens gelukkig maakt is dat ik voel dat het een verbintenis op gelijkheid is. Geen liefde uit angst, uit eenzaamheid of zwakte. Geen liefde om te leunen. Nee, individueel zijn we beide ijzersterk. Dragen we ons eigen verleden met ons mee. We halen onze kracht uit onszelf en de stappen die we gemaakt hebben. Samen dragen we het leed van velen; kleine wereldverbeteraars zijn we. Samen niet tegen maar voor de rest van de wereld. En als dat allemaal samen komt kan ik het maar in een zin vatten. ” What we build is bigger than the sum of two.

Ik nestel me in een stoel voor het raam. Op deze mooie zomeravond voel ik de avondzon branden na een middagje Sarphatipark. Met de voetjes uit het raam rook ik ontspannen een sigaretje en realiseer me dat ik voor het eerst sinds tijden weer alleen ben. Dit is mijn moment om het te laten in zinken, te realiseren. En of ik het me realiseer. Ik stuur haar een e-mail.

Ik ben high, a natural high. High van verliefdheid, van liefde. Voor het eerst van mijn leven. En het maakt me intens gelukkig. Alles schiet door mijn hoofd, het gemis van het matras maakt me ergens heel vredig, het gemis van jou ook. Het doet me beseffen wat ik heb, het doet me beseffen wat ons mij geeft. Het bijna lege flesje advocaat staat symbool voor de schaamteloze decadentie die ons ons maakt. Net als het prachtige witte vinyl van Woodkid. Onze wapens in onze strijd. Onze strijd, wij tegen de rest. Post modern Yoko Ono en John Lennon zijn we. Geen sit in for peace maar voor love. Onze liefde, diepe, intense hipster liefde.

Het genot waarmee we het uitstralen in de supermarkt. De ongegeneerdheid waarmee we kussen tussen de schappen. De intense band die we tentoon spreiden zonder enige vorm van schaamte. Het onuitgesproken genot waar we samen symbool voor staan en hoe geweldig we het vinden als anderen het zien. Pure liefde. 36 uur zonder tv, zonder invloeden van buiten, de gordijnen dicht, alleen wij. Praten, kussen, elkaars lichaam en gedachtes verkennen en doorgronden. Wat was onze seks geil, wat voelen we elkaar aan, hoe diep zit het verlangen elkaar te laten genieten, elkaar te bevredigen, samen de grenzen van ons genot verkennen.

Nog zijn we elkaar niet zat, onze liefde maakt me hongerig naar meer. Het lijkt een bijna fysieke hunkering naar aanraking, contact, fysiek en verbaal. Honger naar jou. Honger naar ons. Kijk mij vredig, voldaan en intens gelukkig liggen op die foto. Plat op mijn buik straal ik niets anders uit dan diep gelukkig te zijn. Alsof het uit mijn nek, schouders en rug lijkt te stralen. De plannen die we maken, hoe bang we soms ook zijn, die plannen zijn er. En we weten dat we het gaan doen, samen. Want nog nooit voelde iets zekerder dan dit, zekerder dan ons. Niets liever wil ik jou en ons gelukkig maken. Niets liever wil ik je beschermen. Hoe diep en vooral hoe snel ben je in me gekropen. Ben je deel van mij geworden.

Nog nooit heb ik zo snel gezegd dat ik van iemand hield. Maar nog veel belangrijker, nog nooit heb ik het zo gemeend. Nog nooit voelde ik zo de behoefte het te uiten. We’re achieving against all odds. Fuck de tijd, fuck de tijdsgeest. I love you in the morning. Ik hield 36 uur lang van je en geen moment had ik de behoefte de gordijnen te openen. Het licht van buiten leek een indringer in ons paradijs. Ons paradijs waarin we seconden, minuten, uren, dagenlang realiseerde hoe verschrikkelijk verliefd we op elkaar zijn. Hoe diep onze connectie is. Ik wil er niet meer zonder, niet meer zonder jou, niet meer zonder ons. Hou van jou. ‘

Bed

“There are only three things to be done with a woman. You can love her, suffer for her, or turn her into literature.”

Gepubliceerd op 7 februari 2014 op Website van HANK
http://www.websitevanhank.nl/man-van-de-wereld/het-past/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s