Home

4 februari komt het nieuwe album van Augustines in de UK op de markt. We Are Augustines zoals ze voor 2014 nog heette was mijn band van 2012.

En niet zonder reden.Ik positioneer me tegen de bar van een klein etablissement in Nijmegen. Merleyn is de dependance van het  grotere poppodium Doornroosje. Deze ruimte past de act van vanavond perfect, als gegoten. Samen met mijn vaste concert maatje heb ik de grote afsluiter van Rockin Park afgeslagen om in een intieme setting mijn act van 2012 te zien. Vier keer zag ik ze live dat jaar en geen enkele keer verveelde ze. We Are Augustines was mijn fenomeen van 2012.

De in 2010 opgerichte band kwam in 2011 uit met hun debuutalbum ‘Rise Ye Sunken Ships’. Een album en een band met een verhaal. Herrezen uit de band Pela startten Billy McCarthey en Eric Sanderson We are Augustines. De naam onttrekkend aan de geboortemaand van zowel Billy McCarthey als zijn broer en Pela bandlid James. Hij pleegde zelfmoord, een klap die de gehele band niet meer te boven kwam. Nog steeds vormt hij het hart en de ziel van de band. Hij is de drijvende kracht achter de intensiteit en emotie van de band op het podium. De eigenschappen die We Are Augustines voor mij uniek in hun soort maken.

Het is balanceren als podium artiest. Iets kan gevoelig, enthousiast en dankbaar zijn maar het wordt snel cliché. Een act wordt snel een karikatuur van zichzelf. Nooit zag ik een act zo enthousiast, ontroerend en oprecht dankbaar als deze. De oprechte dankbaarheid voelt niet vlijend aan.

Hun tour afsluitende optreden in Bitterzoet wordt voor 20 minuten onderbroken om hun dankbaarheid uit te spreken. We moeten maar even gaan roken als het te lang duurt wordt ons te verstaan gegeven. Het tekent. Billy’s immer vliegende hoed klopt bij het verhaal en het plezier in het optreden. Springend en met de gitaar zwaaiend moet de hoed tussen de nummers door menig maal hergepositioneerd worden. Het ontbreekt de band aan remmingen waardoor de preformance in al zijn diversiteit puur en rauw blijft. Rauwe pijn die diep door de zaal snijdt als Billy McCarthey aanzet voor een  akoestische versie van Philadelphia (City Of Brotherly Love).

Soak your scars in the ocean
Is your car parked on the street?

You ask so many questions
You talk a lot in your sleep

It’s the city of brotherly love
It’s the city of brotherly love
It’s the city of brotherly love

Het is muisstil en met de band slikt de helft van de zaal een traan weg.

Om iets echt te voelen het moet puur zijn, diep van binnen komen en oprecht zijn. Dit is geen band voor volle stadions. Blijf klein, blijf van mij. Maar met de ware liefhebber deel ik met liefde dit fenomeen.

Gepubliceerd op 5 februari 2014 in The Daily Indie ISSUE #09
http://thedailyindie.nl/out-now-the-daily-indie-issue-09/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s