Home

Ploing
Conditionering is de vernederlandsing van de Engelse term conditioning, die als betekenis heeft: “van voorwaarden (condities) afhankelijk maken”. Zo wordt onder “geconditioneerd gedrag” verstaan dat gedrag dat is aangeleerd, dat onder bepaalde condities tot stand komt en gewoonte wordt.

Geconditioneerd en gebiologeerd staar ik met gespannen ogen naar de iPhone die in mijn zwetende handen rust. The sound of a generation. U heeft een nieuw bericht. Met een glibberige vinger open ik het bericht. Marleen uit Den Bosch en we hebben contact. Eindelijk.

De eerste dagen van mei zijn zinderend heet en ik vervloek het. Onder een dekentje drijf ik tussen de warmte en koude aanvallen door. Door een kier van mijn Leen Bakker-vitrage zie ik de zon buiten schijnen. Buiten is het heerlijk warm voor de tijd van het jaar. Binnen is het koud en warm en koud en warm.

Bevrijdingsdag
De wisseling van april en mei brengt een aantal elkaar op volgende feestdagen. Vroeger, toen ik nog jong en wild was, vormde deze dagen eens een keerpunt in mijn leven. Een enkeltje ziekenhuis en een overnachting op staatskosten deden mij gedwongen een nacht lang mijn zonden overdenken. Het roer moest en ging om. Nu jaren later zie ik bevrijdingspop op tv, in een studentenstudio in Amsterdam. Ouder en wijzer maar nooit had ik zo intens de drang om aanwezig te zijn. Want zij is er. En ik wil bij haar zijn. Als slap aftreksel van ons samenzijn controleer ik bijna maniakaal mijn telefoon.

Na weken van appen, schuivende agenda’s en een achtbaan aan emoties is de week aangebroken. We gaan elkaar zien. Gesproken hebben we elkaar nog niet. Gevoelens zijn gedeeld, levensverhalen verteld, geheimen ontsloten. We voelen een vertrouwen en tonen een openheid die in schril contrast staat tot de luttele weken die we elkaar inmiddels kennen. Ik wil haar, nu. Maar ben ik verliefd op haar of is het een beeld dat ik van haar heb gevormd in mijn hoofd?

Op een druilerige vrijdagmiddag in mei spreken we af. Op Amsterdam Centraal, voor de Bruna. Weken heb ik gefrustreerd afgeteld naar deze dag. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk daar, om maar in de koningssferen te blijven. Niets aan het toeval overlatend kruipt de dag uur voor traag richting kwart over bier. Een biertje voor de zenuwen en dan richting CS. Op de planning staat een stukje met de pont richting de NDSM-werf. Aldaar een hapje bij Noorderlicht en een borreltje bij Pllek. Onderbroken door een korte wandeling bij de NDSM-werf als het allemaal een beetje meezit. Alle voorbereidingen ten spijt, ik word gek van de zenuwen.

Bruna
17:00 voor de Bruna op Amsterdam Centraal. De waas van onze eerste ontmoeting staat in schril contrast tot de alertheid van onze tweede. De kleine Bruna grenst aan de gang die de twee grote hallen van Amsterdam Centraal verbindt. Hier sta ik achter een grote paal, onhandig naast een Metro-uitgeefpunt. En ik sla haar minuten lang gade. Misschien is het een wanhopige poging om de controle van de situatie enigszins in handen te krijgen maar haar ogenschijnlijke zenuwen schenken mij enige rust.

Een kus op haar voorhoofd, iets anders voelt te gulzig aan. We hebben hier samen lang op gewacht. Ietwat onhandig staan we tegenover elkaar te stamelen in ons meest hipster verantwoorde outfit. Twee opgerolde skinnies, gekleurde sokjes, vintage shirtje erop. Dit zijn wij. Hier start het ons en dat weten we allebei. Eindelijk zijn we samen en begint onze toekomst, maar geloven doen we het nog niet. We gaan op pad, richting de pont en het voelt vertrouwd. Als ik het grind van de werf onder mijn schoenen voel wegschieten, sla ik voor het eerst een arm om haar heen. Zo hoort het te zijn.

Natte sokken
Na de eerste borrels in Noorderlicht kus ik nogmaals haar voorhoofd als ik opsta om naar het toilet te gaan. Ik lach in de spiegel naar mezelf terwijl ik mijn muts herpositioneer. Langzaam word ik wakker en realiseer het me. Dit is geen droom, geen fantasie. Dit is echt, wij zijn echt. Als we naar buiten lopen, snijdt de koude wind van het IJ door onze jassen. Toch lopen we, samen, gelukzalig over het terrein. Nieuwsgierig loopt ze van me weg richting een braakliggend spoor en ik laat haar. Het is goed, ik wil haar zien. Ze is op ontdekkingstocht op de werf en ik ontdek haar. Voor het eerst sinds de ontmoeting bij de Bruna heb ik tijd om de situatie in alle rust te aanschouwen en op me in te laten werken. Ik zie mijn toekomst in een prachtig stilleven. Onder een donker wolkendek. Met het IJ op de achtergrond staat een klein hipstermeisje in een grijze jas met zwarte Vansjes foto’s te maken van een verlaten bootje. In stilte geniet ik van het moment. Dit is wat ik wil. Dit is wie wij zijn. Genietend in stilte.

Uitkijkend over de werf voel ik langzaam dat mijn sokken nat worden. Door hoog en bovenal vochtig gras geworsteld en via een roestige trap zijn we een uitkijkpunt opgeklauterd en kijken uit over het water. Het miezert inmiddels zachtjes wat onze lippen koud en vochtig maakt. Hier kussen we voor het eerst, dicht tegen elkaar aan. Een kus van opluchting, van geluk en ontlading. Wat hebben we hier lang op gewacht. Zo lang dat het nu hier in de koude wind onwerkelijk aanvoelt.

Ticket to the tropics
We treden Pllek binnen en zakken op de eerste verdieping weg in een heerlijke ingezakte chaise longue. Zwart leer met doorgesleten witte plekken die de lekkerste plekjes op de bank markeren. We positioneren onze skinnys op de witte plekken en kijken uit over het IJ. Het begint me op te vallen dat er stiltes mogen vallen zonder dat het ongemakkelijk wordt. Zonder een woord te zeggen staren we in het donker over het IJ. Het voelt ongekend vertrouwd als ik me in een ongemakkelijke bocht toegang tot mijn wijn tracht te verschaffen zonder me van haar af te draaien. Dan spreekt ze de enige woorden uit die deze gelukzalige stilte mogen verbreken: “Wij kunnen elkaar zo gelukkig maken”.

Hand in hand lopen we vanaf de pont richting de Zoutkeetsgracht. Het is inmiddels laat geworden en licht vermoeid lopen we naar huis. Het is een ongekende chaos in het zelfmoordhok, overmorgen ga ik verhuizen. We zetelen ons tussen de tassen en zakken in en keuvelen licht beschonken over alledag. Of we nooit anders hebben gedaan. Tussen de tassen ontwaren we Albert Heijn-tas vol oude foto’s. Het schenkt haar een inkijkje in mijn, niet altijd even fraaie, verleden. Haar reactie doet me goed.

De alcohol en opgebouwde spanning doen inmiddels langzaam hun werk. Waar ik bij de ontmoeting op CS niet te gulzig wilde zijn, heeft de privacy van mijn huiselijke muren een ontremmende werking op me. Ik ben geil en op ontdekkingstocht want ik heb een angst. Dat de seks slecht is. Begrijp het niet verkeerd, ze is bloedmooi, sensueel en sexy. Een huppeltje van geluk maakte ik toen ze vertelde dat ze danslessen gaf. Maar ik bedoel, ergens moet er iets toch niet kloppen. Er moet iets van imperfectie in dit meisje zitten. Gelukkig kom ik die nacht wat dat betreft niet van een hele koude geile kermis thuis. Misschien zit er ergens nog een kras, maar seksueel is het niet. Zij begrijpt het. Porno mag ruw en smerig. Seks is het beste als je je kan laten en gaan en dat doen we die nacht. Zonder remmingen gaan we in elkaar op om voldaan in elkaars armen in slaap te vallen.

De volgende ochtend is het vroeg dag in ‘huize zelfmoordhok’, het is immers verhuisweekend. Met een katerige ondertoon ontwaken we in een ongekende rust. In alle vroegte kruipen we in onze naar bier, wijn en sigarettenrook stinkende kleren. Mijn sokken zijn inmiddels weer droog. Als een al jaren op elkaar ingespeeld koppel dollen we de kerel van de Bo-rent met onze brakke verschijningen in de rondte. Hilariteit ten top over het onbenullige achteruitrij-piepje van het gehuurde busje. Bij de kringloopwinkel beleven we ‘ons moment’. Een moment dat het samenzijn voor altijd zal typeren. Het moment dat we elkaar los lieten maar vonden in gemeenschappelijke interesses. In de bakken vol derdehands vinyl zochten we naar onze guilty pleasures.

Een uur later staan we samen mijn laatste tassen in te pakken onder de klanken van Gerard Joling’s Ticket to the tropics. Wat overigens mijn guilty pleasure is, hiervoor neem ik de volledige verantwoordelijkheid. In serene rust pakken we al heupwiegend mijn huisraad verder in. Na een dag hoeven we al niets te zeggen, we voelen dat het goed is. De stilte zegt meer dan woorden. Soms kijk ik stiekem naar haar. Ongelofelijk mooi is ze als ze in alle rust mijn spullen inpakt. Het voelt of we samen gaan verhuizen.

‘Then I’m on my way to tropic island

You’d always said I was a dreamer
You were right
Gonna buy me a ticket to the tropics’

Gepubliceerd 30 januari 2014 op Website van HANK
http://www.websitevanhank.nl/man-van-de-wereld/genietend-in-stilte/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s