Home

Haarlemmerbuurt. De Haarlemmerdijk en Haarlemmerstraat horen met hun leuke mix van winkels tot de populairste winkelstraten van Amsterdam. Ze vormen de levensader van deze kleine buurt, die met haar smalle straatjes en kleinere huizen een gemoedelijke sfeer uitademt. Appartement/Flat 1 kamer
23m².

Oftwel. Het zelfmoord hok. Gemeubuleerd met een bonte verzameling IKEA meubelen. De zwarte KLIPPAN bank. Met rode kussentjes. Het zwarte LINMONN tafelblad. Met rode tafelpoten. En het zwarte MALM bed. Met een rood GÄSPA dekbedovertrek. Keurig zoals een goed student betaamt met moeder de vrouw uitgezocht op een regenachtige dinsdagmiddag op een afgelegen bedrijventerrein in Haarlem Spaarnwoude. Dat ik al geruime tijd geen student meer ben doet er even niet toe. Ik struikel over mijn zorgvuldig in Albert Heijn tassen verpakte huisraad als ik me een weg naar de koelkast struikel. Als ik buk om een half gevulde fles cola uit de deur van de koelkast te pakken bemerk ik pas echt mijn zinderende hoofdpijn.

Wanneer ik de fles aan mijn mond zet en wacht op de bijna orgastische rush die alleen koude cola kan schenken aan een katerige verschijning overvalt mij een compleet ander gevoel. What-the-fuck. Wat is er vannacht in hemelsnaam gebeurd. Ik knipper met mijn ogen maar in dit donkere hol is geen straaltje licht te bekennen om wat overzicht te scheppen in deze mentale coach. Ik schuifel richting een van de twee grote ramen die mijn studio’tje rijk is en open het decoratief rolgordijn Gent van Leen Bakker. Als ik daaropvolgend het enige schuifraam dat de studio rijk is zijn maximale 30 centimeter open klaart met de frisse lucht en zonlicht mijn gedachte iets verder op. What-the-fuck.

Marjet. Marjan. Mar.. Jezus. Hoe stroperig mijn hoofd ook is. Mijn kop bonkt. Een tong van leer. Als ik mijn ogen sluit flitst er maar een scene door mijn hoofd. Paradiso. Dansend op een ronde tafel in de Paradiso getrokken worden. Of strakverlicht. De trap links van de bar in de kleine zaal. Derde trede. Links van mij. Ze keek. Net als ik. Met haar rode Vansjes. Langzaam draait de rest van de nacht voor mijn ogen langs. Behalve. Haar naam. Den Bosch, dat weet ik nog. Daar kwam ze vandaan. Ik neem plaats achter de LINMONN tafelblad en start de aan het begin van mijn studie aangeschafte DELL computer. Het ding start op of het op kolen loopt. Deze keer is het net de snelheid die mijn hoofd kan verdragen. Dat is namelijk meer bezig de afgelopen nacht aan elkaar te puzelen. Een schamer lachje maakt zich van me meester. Ik kus een chick. Word er dan uitgetrapt. Vergeet hoe ze heet. En ga dan de volgende ochtend. Middag inmiddels. Op facebook lopen zoeken of ik haar kan vinden. Wat een rukker. Maar ik twijfel geen moment. Vinden kan ik haar ook niet.

‘My thoughts are tearing each other apart. In the back of the car. Conversations probably gone too far. You keep me guessing. Tongue tied and messy. Don’t make me feel stupid. I’ll do that on my own.’
De beste remedie tegen kater is een half lauwe douche en loeiharde muziek. Ik moet het haar verteld hebben gister. Pete and the pirates. Dat moest ze luisteren. Jammer dat ze uit elkaar zijn. Een intens cliché bruggetje vormt zich in mijn hoofd. Wij zijn ook uit elkaar. ‘Don’t make me feel stupid. I’ll do that on my own.’ Onder het geweld van de daaropvolgende gitaarriff droog ik me langzaam af. Het begint koud te worden met het raam open.

Even denk ik dat er buiten een telefoon rinkelt. Al die iphone’s lijken op elkaar, nieuwerwetse eenheidsworst. “Gozer! We heb jij vannacht uitgespookt dan?’. Schalt er enthousiast aan de andere kant van de lijn. Joost. Oud collega. Eindbaas. En de atlas van het Amsterdamse uitgaansleven. Aan mijn aarzeling merkt hij dat ik geen enkele notie heb waar hij het over heeft. “Wie is marleen dan ouwe dibbes?’. Marleen? Ja! Gast. “Gap maar hoe?’. Joost spreekt zijn verlossende woorden in sneltreinwaart uit. “Ja een of andere chick heeft mij vannacht met jouw telefoon gebeld of ik nog een after wist.’ That’s my cue. Ik kap het gesprek af en schiet achter mijn DELL. Naam en woonplaats. Hoe moeilijk kan dat zijn. Met zorg scroll ik door de onverwacht lange lijst Marleen’s uit Den Bosch. Tot mijn oog op een miniscuul profielfototje valt. Zelf in de verkleinde modus straalt de hipsterverantwoordheid eraf. Ik spring. Huppel. Ontplof. Kater weg. Gelukzaligheid terug. ADHD op zijn top. Daar is ze.

Ik aarzel even. Was gisternacht zo zat als wat. Misschien is het goed zo? Dan open ik haar profiel en valt alles op zijn plaats. Hipsterfahig. Sexy. Elegant. Analoog. Ergens zit ik te kijken naar een verbeterde versie van mezelf. Ze lijkt alles te zijn wat ik wil zijn. Langzaam bekruipt me een katerig en onzeker gevoel. Compleet out of my league. Daarom wilde ze niet kussen. Desalniettemin besluit ik daar schijt aan te hebben. Net als aan de drie dagen regel. Ik hanteer de dire uur na wakker worden regel en formuleer met trillende handen een zo gevat mogelijk bericht.

28 april 2013 16:57

‘ Omdat sommige meisjes graag onthouden willen worden, zij van de heer verwachten dat hij iets extra’s voor haar doet en omdat ik vanmorgen wakker werd met een flashback van ons dansend op een tafel! Kon het niet laten je op te zoeken op Facebook, zeker niet nadat Joost mij vanmorgen belde met de vraag; ‘Wie is Marleen?!’

Ik mag dan een muts hebben, grote bril, rode allstars, een te diepe decollete ( zowel voor als achter) skinny jeans én een iphone.. Het prototype ‘foute hipster’ maar stiekem best goed volk dat best een beetje extra zijn best wil doen! Want dan begint het pas echt interessant te worden, dat kan ik niet meer ontkennen.

Hoi Marleen uit Eindhoven!
Aangenaam kennis te maken..

X

Niets. Dat is exact wat er volgt. Veel F5´en en vooral geen reactie. Het maakt mijn hok nog kleiner dan hij al is. De kolere wat een secreet. Hoe hard ik ook mijn best doe. De gedachtes aan de afgelopen nacht kan ik niet verdrijven. Mijn ADHD in optima forma. Hyperfocus 2.0. Met die Marleen uit Oeteldonk. Fakking Oeteldonk. Als hyperfocus punt. Na nog vier keer voor het laatst mijn facebook te hebben gechecked val ik in slaap. Met haar en samen worden we ook weer wakker.

Amsterdam voelt deze dagen anders aan. De troonwisseling is aanstaande en ergens geeft dit de stad een andere vibe. Ik lijk niet de enige die van zijn aperepos is. Zo´n dag voor koninginnenacht is een hinderlijke onderbreking van het weekend. Van die werkdagen die er eigenlijk niet toe doen. Vandaag dan ook volbracht door het in praktijk brengen van diverse vormen van F5´en. Woest, onzeker, lachend. Maar vooral hoongelach, zelfspottend hoongelach. Wat een ongelofelijk jochie ben ik na zaterdagnacht geworden. Net zoals ik me in Paradiso ten volle overgave verloren gaf aan haar. Geef ik me nu over aan dat jochie jezelf. Je moet jezelf soms niet zo serieus nemen. Ik F5 nog maar een keer.

Na het werk mag ik weer. Nog brak het weekend en doodmoe van de constante adrenaline rush trek ik mijn skinny weer aan. Vanavond gaan we op sjiek. Hipster sjeik. VIP sjeik. Supperclub. Dat moet dan sjeik heten, of je reinste omhog gevallen pauper. En zo lig ik ongemakkelijk in mijn sokken op de VIP bank aan een glas rosé te nippen. Ik verlang naar bier en een kroeg. Ik wil zuipen want ik baal. Het mag gezegd worden. De avond verloopt prima. Ik vertel zo’n acht keer het verhaal van het verdwenen meisje uit Oeteldonk. Meer gesprekstof heb ik niet. Mijn inbox blijft leeg die nacht.

Met een laffe kop senseo bekijk ik de abditie. Met de afgeragde Klippan in mijn nek vervloek ik mezelf. Een kater. Een kut avond. En een hyperfocus op Boscchenaren de gekste die inmiddels vast ergens in een of andere boerenkeet op het plaatselijke plein met zo’n jack en jones provinciaal aan het tongen is. En ik maar mijn mobiel checken. Ben de gek! Maar ik ben het. En ik krijg haar niet uit mijn hoofd. Aangezien google overal antwoord op heeft laat ik dit werkwoord zijn taak weer eens volbrengen en google over de digitale snelweg. Linkedin. Twitter. Youtube. Pintrest. Digital savvy die meid. En een wordpress. Met een e-mail adres. Wacht eens, een e-mail adres. Als de deurbel gaat doe ik aan mijn maat michel voor de negende keer mijn verhaal. Het is er in negen versies een stuk smeuiiger op geworden bemerk ik. Ach. Klinkt wel lekker zo.

Rondje jordaan. Frederiksplein. Nergens rustig kunnen pissen. Even langs het IJ kijken naar de boottocht maar geen fluit zien door die gigantische containers. Ik tracht echt het patriotisme in me los te maken maar het lukt me gewoonweg niet. Dronken worden wel. Als ik rond een uur of acht ladderzat thuis kom en voor een dansende Wim lex plaats neem op de NOS bekruipt me een onbestemd gevoel. Ik moet die chick mailen man. Met mijn zatte kop tik ik in de notities op mijn iphone een bericht. Het moet eruit. Gelukkig ben ik helder genoeg om te realiseren dat ik dit nog eens nuchter over moet lezen en een bericht verzonden op dinsdag 30 april 2013 21:05 een beetje hopeloos overkomt. Morgen. Rond de lunch.

Gepubliceerd 7 januari 2014 op Website van HANK
http://www.websitevanhank.nl/man-van-de-wereld/verbeterde-versie-mezelf/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s