Home

Hank’s nieuwste aanwinst is Frank le Bonnet. Aanstormend columnist, onverdienstelijk gitarist maar boven alles overtuigd analoog. Hij onderwerpt zich speciaal voor HANK aan dé zeven essentiële levensthema’s: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

ZING
Zingen doe ik eigenlijk alleen in de auto of in een voetbalstadion. In beide gevallen is het meer schreeuwen, uit volle borst.. Waarbij stadionsongs mij meer liggen, daar zitten niet van die hoge uithalen in. Zonder gekheid, zingen kan ik niet. Genieten van muziek kan ik des te meer.

De muzieksmaak zegt iets over de mensch. Tijdens ontmoetingen met willekeurige personen tracht ik vaak zo snel mogelijk hun muzikale feeling te achterhalen. Muzieksmaak is hierbij niet eens van belang, een passie hebben voor muziek des te meer. Of het moet R&B zijn. Met die types kan ik niets. Het ergste zijn de gevallen; ‘gewoon een beetje alles, top40 enzo’. Dan weet je al zeker dat ze iedere zondag met hun schoonouders life& cooking op de bank zitten te kijken.

Ware muziekliefhebbers, daar kan ik wat mee. Het liefst op vinyl. Ik hou van het knarsen, de kraak. Toen ik net mijn LP-speler had heb ik voor het eerst een traan gelaten. Broken van Jake Bugg op een krakende niet goed afgetelde platenspeler. Zuiverder gaat muziek niet worden. Vraag me ook geen lijflied te kiezen, dat is als kiezen uit een van je kinderen. Op mijn rug staat tatoeage met een tekst van oasis erin verwerkt ‘As he faced the sun he cast no shadow’. Dus als ik dan een lijflied moet kiezen dan komt dat nummer in figuurlijke wijze het meest in de buurt.

VECHT
Vechten dus. In letterlijk zin. Wat dat betreft heb ik zonder enige opsmuk geen schoon blazoen. Het maakte deel uit van de (sub)cultuur die mij maakte tot wie ik nu ben. Ik ben er niet trots op, maar wel op wie ik nu ben. Dus misschien, met een omweg, indirect, ben ik er wel trots op. Het mag krom klinken maar an jongs af aan is het een van de maatstaven in loyaliteit geweest. De gelegenheiden waarop er daadwerkelijk gevochten werd zijn maar op een hand te tellen. Veelvuldiger leek het erop dat het mis ging. En op dat moment zag je wie er voor je stond. Noem het een verwrongen manier van het tonen van loyaliteit. Voor ons was het een selectie middel. Onderdeel van de algehele bro-code.

Nog steeds ben ik wel behept met een kort lontje. Een mannetje met een te groot ego en over beschermd. Al heb ik al jaren niet meer gevochten, het is altijd iets wat altijd op de achtergrond meeloopt. Soms, heel soms. Op het moment dat er bijvoorbeeld met uitgaan iets rond mijn vriendin gebeurt, komt het aan de oppervlakte. Ze noemt het, van nul naar honderd in een halve seconde. Die beeldbuis hoeft niet meer op te warmen. En zonder opsmuk of bravoure. Daar ben ik trots op. Want hoe basaal ook. Ik bescherm wie ik liefheb, er zit niets kwaads in.

In meer figuurlijke zin vecht ik voor behoudt van het leven dat ik nu leid en daarmee ook tegen de heersende tijdgeest. Overtuigd analoog noem ik het. Ik veracht de fase waarin we nu leven waar het genot meer getoetst word aan de facebookwaardigheid dan aan het daadwerkelijk beleefde moment. Jarenlang heb ik mijn eigen manier van leven nagejaagd. Vanuit het ouderlijk huis al vroeg vertrokken naar een eigen plekje in een naburig dorp. Om vervolgens te verhuizen naar stad en hoofdstad. Alweer ik 6 maal verhuisde tot ik mijn plekje werkelijk vond. Constant de confrontatie aangaan met je eigen comfort zone, dat tekend je als mens. Ik ben niet ambitieus gericht op geld, status of daarmee samenhangende goederen. Ik wil voelen, op iedere mogelijke manier. Filterkoffie, vinyl, analoge foto´s klikken. Noem me ouderwets, maar ik ben materialistisch op zaken die me laten voelen. Misschien leef ik eindelijk het leven dat ik altijd wilde leiden. En is dat de reden dat ik nu schrijf. Ik voel de om bedwingbare drang om dit uit te dragen. Als variant op de al oude CDA slogan ´het gezin is de hoeksteen van de samenleving´ tracht ik ander motto aan de man te brengen. ´We moeten meer voelen`.

HUIL
Ik kan hier een heel stoer verhaal ophangen dat ik een hele kerel ben en nooit een traan laat. Maar naar mijn inziens gaat ware masculiniteit juist gepaard met het kunnen laten van een traan. In tough met je emoties enzo. Ja ik huil, soms. Sinds ik mijn vriendin heb leren kennen zelfs vaker. Samen met een vrouw ben je misschien meer in contact met je emoties. Maar vooral kwetsbaarder. Dus huil ik. Soms uit angst, verdriet of geluk. Tranen om het feit dat je je zorgvuldig geconstrueerde leventje niet meer alleen in de hand hebt. Dat je moet delen. Keuzes niet meer alleen maakt. Tranen omdat je moet wennen. Maar ook van geluk. Dus ja. Ik jank soms.

BID
Ik moet dan als eerste denken aan een nummer godverdomme van Osdorp Posse met de line; ‘ Ben je bang voor de dood kom er dan maar bij. Want de lieve heer is er ook voor jou en mij. ‘Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit alleen maar afgunst is. Een zekere mate van recalcitrantie wellicht. Ik heb in een te kort leven van teveel mensen afscheidt moeten nemen. Doorgaans ook op een te jonge leeftijd. Ooit keek ik een van de moeders daags na het overlijden in de ogen. Ik ontwaarde een blik van oprechte berusting met het overlijden van haar zoon. De lieve heer heeft het zo gewild. Mijn hele lijf schreeuwt om afkeuring van deze houding. Laf te makkelijk, zo werkt het toch niet? Maar ik heb een ding geleerd. Een rouwproces doorloopt ieder op zijn eigen manier. Hoe cliché ook. Dat kan je niet verkeerd doen. Zeker niet als je als ouder je kind ten graven moet brengen. En als de heer je daar in kan helpen. Als je daar in gelooft. Rest mij enkel jaloezie. Want ik geloof stelselmatig enkel in de opkomst en ondergang van de zon. En dat feit alleen biedt weinig troost

LACH
Woordgrapjes zijn zeg maar mijn ding. Met een glas ranja in de hand ‘tik em aan-maak-limonade’. En dan lekker hard lachen om jezelf. Als enige. Lachen als coping mechanisme. Lachen als startpunt. Lachen om jezelf als boos worden niet meer helpt . Boos worden als het lachen niet meer helpt. Een innerlijke vicieuze cirkel. Ik tracht me door het leven te lachen, ook als het tegenzit. woede. Een aantal maanden geleden heb ik op mijn zij een tatoeage laten zetten die mijn levenslijn symboliseert. Het geeft duidelijk de pieken en dalen in mijn leven weer. Vorige week realiseerde ik het me. In het dal waar ik zat was veel woede. Veel gedraai en gekonkel in woede. Op mijn 28 jaar eindigt de lijn met de hoogste piek in mijn jonge leven. Nu lach ik vooral.

WERK
Werk en vooral werkhouding is naar mijn mening onlosmakelijk verbonden met de wijze waarin iemand in het leven staat. Ga je maandag met een prikklok mentaliteit naar het werk, dan acht ik de kans groot dat je je zondagavond hebt zitten verkneukelen voor life & cooking. Dit is geen waarde oordeel overigens. Enkel een constatering. Ik zoek dus spanning, menselijk contact en gevoel.

Dus werd ik recruiter. Of recruitment consultant. Want alles met consultant erachter doet het beter op feesten en partijen. In mijn werk wil ik mijn passie, energie en creativiteit kwijt kunnen. Het zou een ideaal beeld kunnen zijn. Het is wel iets wat ik zoek en nog niet heb gevonden. Ik merk dat ik in mijn schrijfwerk volledig op kan gaan. Ik kan mijn creativiteit kwijt en krijg er energie van. Dus schrijf ik nu naast mijn werk. IJdel als ik ben spelen de lovende kritieken ontegensprekelijk een rol. Als je zo dicht bij jezelf kan blijven en de goegemeente spreekt zijn waardering uit. Dan streelt dat. En smaakt naar meer.

BEWONDER
‘Ik hou van mij, van mij, van mij. en van geen ander. Want ik ben verreweg, de leukste die ik ken. Ik hoef mezelf zonodig ook van mij niet te veranderen. ik hou van mij mezelf, gewoon zo als ik ben.’ Ik hou van mij van Harrie Jekkers. Hier schuilt de kern in. Ik hou van mensen die lijken op mijzelf. Of. Hoe ik mezelf graag zie. Authentiek. Doorzetter. Passievol. Loyaal. Iemand die ergens het kind in zichzelf koestert en vasthoud aan zijn basiswaarden. Ongeacht de tand des tijd en de verantwoordelijkheden die hier onvoorwaardelijk mee gepaard gaan.

Dit zijn basis voorwaarde voor bewondering. Geen geld, geen status, of voorkomen. Maar jezelf zijn. Ten alle tijden. Dat vergt karakter, doorzetting en tegenslagen overkomen. Ik kan niets met zondagskinderen. Goeie kop, VWO afgemaakt in een middelgroot regionaal dorp, verhuist naar een (provinciale)hoofdstad, studerende aan de uni, ergens lid, een commissie, beetje roeien of hockey om te eindigen op een kantoor drie hoog achter aan de zuidas. En dan vergeten dat driekwart van de Nederlandse bevolking geen hoger beroepsonderwijs heeft genoten. Je kan het ze niet kwalijk nemen want ze zijn er nooit meer in contact gekomen. Net als ik ze niet kwalijk kan nemen dat het zondagskinderen zijn. Ze kunnen het niet helpen dat alles al hun hele leven op rolletjes loopt. Maar ik kan er niets mee. Voor karakter moet je ergens ‘down the way’ een krasje op hebben gelopen. Een kras op de plaat maakt de muziek authentiek.

Geef mij dan maar de jongens en meisjes van de lange weg. De weg van de meeste weerstand. Begonnen op de MAVO en afgezwaaid op het HBO. Of de uni. Of gewoon gaan werken na de MAVO. Het mogen genieten van mijn respect vereist het overwinnen van tegenslagen. Het stelselmatig en vakkundig ontwijken van de slachtofferrol. Schouders naar achter en borst naar voren om maar weer eens een cliché aan te halen.

Maar ware bewondering bewaar ik voor de echte overwinnaars. Met die mensen sluit ik een verbond of een relatie. Met de kerels beklink ik het bro-code-verbond met een vriendschap voor het leven. Dit zijn er maar een paar. Gasten waarvan ik weet ‘die snapt het’. Dat zie je in een oogopslag. Mijn vriendin snapt het ook. Daarom hebben we verkering.

Gepubliceerdzaterdag 4 januari op Website van HANK
http://www.websitevanhank.nl/man-van-de-wereld/ramses-frank-le-bonnet/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s