Home

Nadat HFC Haarlem op een druilerige maandag in 2010 ten onder ging zou ik nooit meer de Jan Gijzenkade bezoeken. In februari van aankomend jaar komt een van mijn grootste helden naar Paradiso. Maar ik blijf thuis. Ik woon op nog geen kilometer afstand. Het is over. It has lost it’s magic. Voelt ongepast ook. Als een soort besmette nageboorte, culturele en emotionele necrofilie. Je gaat je ook niet liggen aftrekken naast je vriendin. Dat doe je gewoon niet. Of de seks moet werkelijk om te janken zijn. Dit overigens zonder enig waardeoordeel te vellen over andermans keuzes. De mijne is het gewoon niet. Ik ga niet naar Liam. Niet naar Beady Eye. Want het is geen Oasis.

Strike a pose.
Liam Gallagher. De rug waterpas recht. De perfecte uit gesneden parka valt tot net boven de knie. De touwtjes rond zijn ‘cut to the bone’ uitgesneden taille geven het geheel nog meer ‘swag’. Zwaar, donker katoen van uitmuntende kwaliteit. Dito capuchon. De benen achteloos uit elkaar. De voeten iets naar buiten wijzend met perfect afgewerkt Italiaans schoeisel. Het hoofd uitdagend iets achterover geknikt met een slagje naar rechts. Voorover gebogen naar de iets te laag hangende microfoon. Maar de ware kracht schuilt in de pose. De armen achter de rug. De borst naar voren. C’mon then. 

Je moet ervan houden, of je haat hem. Het is zo’n geval waarbij de uitersten bestaan bij de gratie van elkaar. Zonder zwart geen wit. Zonder Noel geen Liam. Tweemaal Liam op een podium doet wat cartoonesk aan. Van hem kan je niet een beetje houden. Je walgt van dat gemaakte loopje van bravoure. Of verafgood zijn stroll. Dat ik tot die laatste categorie behoor mogen duidelijk zijn.

Live Forever.
19 juli 2009 het is een warme zomeravond in Berlijn. Melt festival en de laatste gig van Oasis. Je had ze iets anders gegund. Een festival buiten de UK met misschien een handje vol echte fans. De set loopt op mijn einde na Morning glory, Wonderwall. En Don’t look back in anger. Met gevoel voor dramatiek kon er maar met een nummer afgesloten worden. Live Forerver. Waar Noël bij 1;54 met een ingehouden snik de personificatie van de ziel van oasis ten toon spreidt. Vervuld Liam de rol van frontman met verve. Met ingehouden woede en snelle stappen over het podium. Korte woedende uithalen jagende door de akkoorden. Maar woede dekt de lading niet. Vol ´vengance´ sneert hij zijn laatste minuten vol. Als altijd in de spotlight. Zoals altijd zichzelf. Misschien zorgde hij eigenhandig voor het einde van de enige band waarvan ik me ooit echt ‘fan’ noemde. Liam was wel een oprechte klootzak.

Mijn klootzak.

´Maybe you´re the same as me. We see things they’ll never see´

Gepubliceerd 3 december 2012 op Website van HANK
http://www.websitevanhank.nl/man-van-de-wereld/liam-gallagher/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s