Home

Vrijdagavond; Utrecht Centraal
Als het middelpunt in een trage maar onuitputtelijke stroom van forenzen. Een hal vol vluchtige vreemden en een architectonisch gedrocht vormen samen een kil en surreëel beeld. Tezamen symboliseren ze een sociaal maatschappelijk hypochonder. Misschien zijn ze wel echt ziek. Misschien ben ik het. Waarschijnlijk zijn we het voor elkaar. Maar wat maakt mij dat? Wanneer de schaarste de prijs niet meer opdrijft en marktwerking geen rol rol  van betekenis meer speelt. Als de middelmaat het referentiekader is geworden. Wat is mijn authenticiteit dan nog waard? Soms vrees ik de devaluatie van een van mijn zelfbenoemde kernkwaliteiten. Dat ik verword tot de personificatie van een INholland diploma. Dan voel ik me als het slimste jochie in een vmbo-klas. Iets is immers pas iets in tegenstelling tot iets anders. Wat maakt mij dat als de middelmaat zich op het dieptepunt bevindt? Het zorgt ervoor dat uitblinken eenzaam is. Want wie wil er de beste zijn als niemand het op waarde weet te schatten?

” Maybe you’re the same as me.
We see things they’ll never see.

Oasis – Live Forever

Zaterdagochtend; Amsterdam (De pijp)
Daar zit ze dan. Uit gewenning met de rug naar het raam. Uit alle macht trachtend uit te bannen dat er wel degelijk mensen zijn die plezier uit het leven putten. Een put die voor haar al geruime tijd is opgedroogd. Vermeend levensgeluk kent ze enkel nog van TV. Ze voelt de warme zonnestralen in haar nek.  Het maakt het binnen enkel nog kouder en leger dan het al is. De realisatie dat het ook anders kan maakt het het meest pijnlijk. Eenzaamheid trekt als een koude rilling door haar lijf, als een constante herinnering aan de leegte en eenzaamheid in haar leven. Waar ze zich in de beginperiode vol overgave verloor aan veelzijdig ongebonden seksueelcontact, overmatige masturbatie en drankgelach rest nu enkel leegte. Nog liever de leegte dan het vieze gevoel de het zoveelste vluchtige seksuele uitspatting, de katers en vooral de langdurige lows na het kortstondige chemische geluk. De gebruikte Senseo pads op het aanrecht en de geur van flauwe Cup-a-soup in de huiskamer dienen enkel en alleen als een herinnering aan de eenzaamheid en de gevoelloze leegte van de voorbije maanden. Waar functionaliteit de overhand krijgt over gevoel gaat levensvreugde verloren. Als gemak het wint van vreugde dooft de kaars der geluk. Kaarsen heeft ze al maanden niet meer in huis. Neonlicht is wel zo praktisch.

We’re half awake in a fake empire.
The National – Fake Empire

Zaterdagavond; Amsterdam (Westerpark)
Daar zitten we dan, drie jaar later. Aan een tafel in Amsterdam, drie jaar later en al meer dan vijftien jaar samen. Op zijn Amsterdams ” bloedgabbers”. Sociaal-maatschappelijk bewandelden we jaren lang de paden naast het geaccepteerde gebied. Weggezet als recalcitrant en obstinaat. De jongens waar je moeder je vroeger voor waarschuwde. Paria waren we voor de gegoede burgerij. Sociaal-maatschappelijke outcasts.

Nog steeds weigeren wij mee te lopen in het algemeen maatschappelijk geaccepteerde. Eigen persoonlijkheden zijn we. Niet beïnvloed door de algemeen heersende opinie of afstompende massamedia. Maar volledig overtuigd van elkaar en onszelf. Authentiek tot op het bot. Onze regels, ons leven, open en bloot naar binnen en buiten. We leven, we voelen. Wij weigeren mee te gaan in de kleurloze massa forenzen. De dagelijkse gangbare middenmoot is immer ons angstbeeld. De angstaanjagende personificatie van het verafschuwde poldermodel. Hoe gemakkelijk het ogenschijnlijk ook is mee op te gaan in het gangbare. Om op te gaan in die grijze middenmoot.

We reflecteren op ons leven. Vanaf de eettafel is de stad rustig, veilig, ver weg. Het is in niets de stad die mijn leven opschudt en volledig op zijn kop zet. De stad die me maakt tot wie ik altijd heb willen zijn, de stad die me meer geluk schonk dan ik had kunnen wensen, de stad die me meer pijn deed dan ik ooit had kunnen bevatten. Ik zie de stad als een film, mijn film, mijn stad, mijn verhaal. Het dakterras van de Van Woustraat, de wandelingen over de Keizersgracht, de zon op het het Westerpark, de regen op de ramen van de VU. Ik zie mijn verleden, ik zie mijn toekomst. Het geeft me de ruimte, de rust om mijn verhaal, mijn film, scène voor scène te zien, toe te laten, te voelen. Een rationeel verhaal over een impulsief leven.

De stad waarin ik leefde leerde ik kennen in zijn zuiverste vorm, keihard, puur, recht door zee. Zonder concessies maar zo oogverblindend mooi. Deze stad leerde mij kennen. Maar boven alles leerde ik door deze stad mezelf kennen.  Vaag komen ze voorbij, de straten, de lichten, het Haarlemmerplein, het Westerpark, de Stavangerweg, de van Diemenkade. Alles heeft een verhaal. Gelukkig, verdrietig of indrukwekkend. De periode waarin ik de kras op mijn plaat leerde accepteren als onderdeel van mijzelf. De schaduw van mijn geschiedenis. Ik laat hem achter me maar zal het altijd bij me dragen als onderdeel van wat mij maakt tot wie ik nu ben. De kras op de plaat maakt de muziek authentiek.

You’re the outcast.
You’re the underclass.
But you don’t care.
Because you’re living fast.”
Oasis – Bring it on down

Zondagochtend; Amsterdam (De Pijp)
Zij veinzen enkel oprechte interesse maar praktiseren niets anders dan alles constant ter kennisgeving aan te nemen. Ik merk een gebrek aan iedere diepte- of wedervraag. Het toonbeeld van de verindividualiseerde samenleving ontvouwt zich hier. Hier aan tafel laten ze weer zien waar ik mee van doen heb. De vleesgeworden desinteresse die ik juist zo verafschuw. To make matters worse. Ze tonen het zonder enige scrupules aan de wereld. Aan hun bloedeigen kind notabene. Zonder enige vorm van schroom viert het liberalisme en populisme hoogtij tussen deze twee zelfverklaarde salonkamersocialisten.

“Een slecht voorbeeld is ook een voorbeeld”. Juist zij vormen een constante herinnering aan hetgeen ik zo verafschuw. Misschien moet ik ze dankbaar zijn want op deze manier vormen zij de negatieve stimulans die mij als geen ander drijft tot oprechte menselijke interesse en zelfontplooiing. Uitersten bestaan namelijk bij de gratie aan elkaar.

“I’m the ghost in the back of your head.
Foals – Spanish Sahara

Maandagochtend; Utrecht (betonjungle)
Mijn werk ontvouwt zich als een slechte herhaling van mijn verleden. Snelle, korte, oppervlakkige contacten gestoeld op niets anders dan eigen gewin. Een dagelijkse herinnering dat voor menig mens altruïsme enkel een utopie is. Het vergroten van de reputatie, geldelijk gewin en een immer aanwezige drive naar een nog hogere status. Ze hunkeren naar die kortstondige high. Enkel en alleen veroorzaakt door het eenzijdige geluk dat dagelijks als resultaat wordt nagejaagd. Succes junkies zijn ze, verslaafd aan hun eigen geluk. Verslaafd aan zichzelf.

I’m no stranger to this place.
Where real life and dreams collide.
And even tough I have no grace.
I will keep the dream alive.

Oasis – Keep the dream alive

Maandagavond; Utrecht Centraal
Vrijdagavond spits. Het station vormt voor mij het toonbeeld van de verindivilualiseerde samenleving. De blik omlaag, de ogen op de smartphone, de snelste weg naar huis, het ik als enig doel. Naar huis, naar vijf maal het zelfde doordeweekse patroon, dezelfde rit, dezelfde mensen, dezelfde geuren. Coupes vol RTL4-middelmaat. Een samenleving geprimed op niets anders dan oppervlakkige consumptie. Van gedachteloze inname van beeld en geluid. Etend zonder te proeven. Een dimensionale, hapklare brokken zonder enige voor van drama of romantiek. Opkijkend tegen mensen die enkel beroemd zijn van het beroemd zijn. Wie kan het ze kwalijk nemen, het is letterlijk en figuurlijk al zo oud als de weg naar Rome. Julius Caesar liet in Rome circus Maximus bouwen om zijn onderdanen te plezieren. Brood en spelen voor het volk.

Ik denk terug aan het weekend. De eenzame vrouw achter het raam, het bezoek van mijn ouders en het gesprek aan de eettafel. Dit geldt niet voor ons. Wij leven voor het onontgonnen gebied naast onze comfort zone. Het gebied waar grijs langzaam verandert in kleur. Niet wetend welke kleur we gaan aantreffen. Een gedreven ontdekkingstocht naar het onbekende. De VOC mentaliteit 2.0. Binnen een jeugdige generatie die bestaat bij de gratie van online bevestiging zoeken wij onze weg naar een authentiek bestaan. Als verzetstrijders in Aleppo vechten wij in een verdigitaliseerde wereld voor het behoudt van onze eigen analoge wereld.

Midden in de stationshal realiseer ik het me. Het leven dat wij leefden, het leven dat wij leven. Het leven dat ons heeft gemaakt tot wie wij zijn, dat ons nog steeds iedere dag drijft. Het is gestoeld op loyaliteit, aan elkaar, aan onszelf en is aangedreven door onze drang naar voelen. Het groepsgevoel, de codes en boven alles de loyaliteit aan elkaar en de groep is wat ons bindt. Het is wat ons maakt tot de unieke persoonlijkheden die we zijn. Soms lijkt het wel of we authenticiteit proberen te verheffen tot een levensmotto. Wij doen geen concessies, niet aan elkaar, niet aan onszelf. Wij zijn het vleesgeworden loyaliteitsgevoel aan onze manier van leven. We hebben maar een doel. 

Met trots weigeren we mee te draaien in de sociaal-maatschappelijke ratrace. Voor ons geen drive naar status, geld of succes. Wij vinden het geluk in onszelf en elkaar, het voelen. Al vijftien jaar buiten de paden, al vijftien jaar trots. Ik ben trots want ik leef.

So I kiss goodbye to every little ounce of pain.
Light a cigarette and wish the world away.
I got out, I got out, I’m alive but I’m here to stay
.”
Jake Bugg – Two Fingers

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s